Dystanse

Gdy zmierzałem w konkretnym kierunku, fantazjowałem, że zmierzam donikąd. To była jedna z moich pierwszych chwil, w których niebywale się uduchowiłem. Poczułem, bo z pewnością nie zrozumiałem, kim mógłby być człowiek, gdyby był szczęśliwy, że zmierza dokądś, nigdy nie docierając do celu. Nie miałem najmniejszego pojęcia czym właściwie była ta myśl. Pewne jest jednak to, że do dziś jest to dla mnie niezwykła rozrywka: poruszać się dowolnym sposobem i fantazjować, że dana podróż nie ma żadnej predestynacji, że nigdy donikąd nie dotrę, że w każdej jednej sekundzie jestem we właściwym miejscu. Tylko ja, nieistniejący czas, przestrzeń zdarzeń i absolutna wolność od celowości. To błogosławieństwo zapomnieć na parę chwil o ograniczających definicjach czegoś, co jest całkowicie niepojęte i wolne od określeń. Wtedy właśnie to poczułem po raz pierwszy i wkrótce o tym zapomniałem. Podświadomość jednak wszystko skrupulatnie zanotowała. Wszystkie myśli, wykraczające poza moją akceptację, próbowałem na wszelki sposób zagłuszyć. Bałem się jednak je zabijać. Jakaś głęboka część mnie, chciała walczyć z tymi demonami, myślami, przeszłością. Dzięki temu, tak mnie się teraz wydaje, nie potrafiłem i nie chciałem poddać się nałogom. Chciałem wiedzieć co się ze mną dzieje, chciałem obserwować jak się zmieniam. Odkąd pamiętam tlił się we mnie żar nadziei, mądrości i miłości. Jednocześnie kipiała we mnie złość, nienawiść i agresja. Znowu ta sprzeczność, tak powszednia, że już prawie nikt nie zwraca na nią uwagi. 

W gruncie rzeczy nic nie jest jasne ani stałe, ani takie jakie się wydaje. Nasze życie to mieszanina lawy i wody, płynąca masa porywająca wszystko na swej drodze, nie pozostawiająca po sobie niczego w stanie nienaruszonym. Pali i nawadnia jednocześnie. A po zatoczeniu wielkiego koła wraca w innej formie, niczym przebrana królowa z maską balową na twarzy, i śmieje się radośnie z naszych zdumionych min, gdy znów się okazuje, że daliśmy się nabrać.